جامعه مجازی هواداران سپاهان

اینم شعر انگلیسی پاییز

Beneath the sunny autumn sky,
With gold leaves dropping round,
We sought, my little friend and I,
The consecrated ground,
Where, calm beneath the holy cross,
O'ershadowed by sweet skies,
Sleeps tranquilly that youthful form,
Those blue unclouded eyes.

Around the soft, green swelling mound
We scooped the earth away,
And buried deep the crocus-bulbs
Against a coming day.
"These roots are dry, and brown, and sere;
Why plant them here?" he said,
"To leave them, all the winter long,
So desolate and dead."

"Dear child, within each sere dead form
There sleeps a living flower,
And angel-like it shall arise
In spring's returning hour."
Ah, deeper down cold, dark, and chill
We buried our heart's flower,
But angel-like shall he arise
In spring's immortal hour.

In blue and yellow from its grave
Springs up the crocus fair,
And God shall raise those bright blue eyes,
Those sunny waves of hair.
Not for a fading summer's morn,
Not for a fleeting hour,
But for an endless age of bliss,
Shall rise our heart's dear flower

گر عاشق رافنا ومردن باشد
یادر ره عشق جان سپردن باشد
پس لاف بود آنچه بگفتند که عشق
ازعین حیات آب خوردن باشد

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا جام منو بشکست لیلی

زیبد که به درگاهت نومید نگردد باز
آنکس که به امیدی در خاک رهت افتد

همیشه کوه یخی، سرد را نمی فهمد

دلی که نشکسته درد را نمی فهمد

فقط به خاطر اینکه صدا ندارد مرگ

کسی شکستن یک مرد را نمی فهمد

گر به دولت برسی مست نگردی مردی

گر به ذلت برسی پست نگردی مردی

اهل عالم همه بازیچه دست هوسند

گر تو بازیچه این دست نگردی مردی . . .

نبود...پیدا شد...آشنا شد...دوست شد...مهر شد...
گرم شد...عشق شد...یار شد...تار شد...بد شد...
رد شد...سرد شد...غم شد...بغض شد...اشک شد...
آه شد...دور شد...گم شد...

من از غزل زیاد خوشم میاد خصوصا اگه عاشقونه باشه و در حد درک و فهم من.مثنوی لیلی و مجنون هم قشنگه من همشو خوندم.

آدمی اگر فقط بخواهد خوشبخت باشد به زودی موفق می شود، اما او می خواهد خوشبخت تر از دیگران باشد و این مشكل است؛ زیرا او دیگران را خوشبخت تر از آنچه هستند تصور می كند. « شارل دو مونتسكیو »

به شيطان گفتم: «لعنت بر شيطان»! لبخند زد. پرسيدم: «چرا مي خندي؟» پاسخ داد:«از حماقت تو خنده ام مي گيرد» پرسيدم: «مگر چه کرده ام؟» گفت: «مرا لعنت مي کني در حالي که هيچ بدي در حق تو نکرده ام» با تعجب پرسيدم: «پس چرا زمين مي خورم؟!» جواب داد: «نفس تو مانند اسبي است که آن را رام نکرده اي. نفس تو هنوز وحشي است؛ تو را زمين مي زند.» پرسيدم: «پس تو چه کاره اي؟» پاسخ داد: «هر وقت سواري آموختي، براي رم دادن اسب تو خواهم آمد؛ فعلاً برو سواري بياموز